Weer wat nieuwe mensen ontmoet: de zorgcoördinator van de afdeling en de juf van de kanjerketting. (zie my name is Luka). Zo ook is de prof ons wat meer toekomstgerichte uitleg komen geven. 

De concrete startdatum van de chemo wordt genoteerd op 9 september 2019. Samen met Luka zal ik een weekje in het ziekenhuis vertoeven. Welke chemo wanneer wordt toegediend, zal ons in de loop van volgende week duidelijk gemaakt worden (afhankelijk van de resultaten van de biopsie van de tweede operatie). Maar nu gaan we nog ten volle genieten van onze 10 dagen voor de chemo. Morgen worden we ontslagen en gaan we een zonnig weekend tegemoet.

Dit komt ook grotendeels door de hartverwarmende boodschappen van jullie. Wat een lieve woorden en wat een steunbetuigingen. Elk woord, op facebook of instagram, via messenger - bericht of whatsapp, geeft ons een boost om samen te vechten tegen dit duivels beestje. 

Zo ook de bezoekjes hier in Leuven doen haar stralen. En dan straalt mijn moederhart ook.

Daarvoor onze allerliefste dank.

 

 

De nacht hebben we goed doorgebracht. Met de nodige pijnstillers en zorg heeft mijn kleine (ook al is ze groterwink) meid wat kunnen slapen. Doorheen de dag wat bezoek gehad van tandarts, kiné, muziekjuf en psychologe. Fijn bezoekje van collega's, die ondertussen al zeer goede vrienden geworden zijn. Zo even je ei kwijt kunnen doet wel deugd. De chirurg vertelde ons ook dat de operatie goed gelukt is. Einde volgende week zullen we de uitslag van de verschillende nieuwe biopsies weten. Nu nog wachten op het overleg met de ziekenhuisbrigade over het vervolgschema van de chemo. 

Nog een leuk cadeautje gekregen van de afdeling hier, vooral voor de broers, maar vind het stiekem ook toch leuk. 

 

Als voorbereiding op de chemo, en om zeker te zijn dat er geen 'slechte' cellen in de buik blijven, vandaag operatie 2. Door de minder leuke ervaring bij de eerste operatie, bij haar terug te zien op de recovery, viel dit vandaag beter mee. Ze was rustig bij het wakker worden en had minder pijn. De namiddag was er een kleine terugval. Luka had echt veel pijn en was misselijk. Op een bepaald moment zei ze verdrietig: "Ik wil hier niet zijn." Mijn hart brak voor de zoveelste keer. Gelukkig was mijn mama er om haar wat op te vangen. Zo konden Bram en ik, samen met de broers, wat op zoektocht en verkenning gaan op de afdeling.

De eerste gesprekken met psycholoog en sociaal medewerkster zijn ook achter de rug. Met de literatuur, op kindermaat, zijn de twee broers ook wat ingelicht over het vervolgproces. Lios is en blijft stil, zegt er weinig over. Gaf aan dat hij wel tranen in zijn hoofd heeft. Onno kon het boekje over chemo-Kasper al in eigen woorden navertellen. Was natuurlijk ook onder de indruk over het kaal worden.

's Avonds, wanneer Luka zich al wat beter voelde, heb ik de nodige mails verzonden om eerste hulp naar ontwerp pruik te zoeken. Ik wil dat mijn prinses zich een prinses blijft voelen. En daarvoor wil ze blijven stralen zoals voordien.

Voor het slapengaan, heeft haar papa haar nog slaapwel komen wensen. Deed haar ook enorm deugd.